Duran Duran - Ordinary World

Came in from a rainy Thursday on the avenue

Thought I heard you talking softly

I turned on the lights, the TV, and the radio

Still I can't escape the ghost of you

What has happened to it all?

Crazy someone say

Where is the life that I recognize?

Gone away

But I won't cry for yesterday

There's an ordinary world

Somehow I have to find

And as I try to make my way

To the ordinary world

I will learn to survive

Passion or coincidence once prompted you to say

"Pride will tear us both apart"

Well now prides gone out the window

Cross the rooftops, run away

Left me in the vacuum of my heart

What is happening to me?

Crazy someone say

Where is my friend when I need you most?

Gone away

But I won't cry for yesterday

There's an ordinary world

Somehow I have to find

And as I try to make my way

To the ordinary world

I will learn to survive

Papers in the roadside tell of suffering and greed

Fear today, forgot tomorrow

Besides the news of holy war and holy need

Ours is just a little sorrowed talk

(Just blown away)

And I don't cry for yesterday

There's an ordinary world

Somehow I have to find

And as I try to make my way

To the ordinary world

I will learn to survive

Every world is my world

(I will learn to survive)

Any world is my world

(I will learn to survive)

Any world is my world

Every world is our world

De Alto Cedro...

"Chan Chan" is the song I liked on the first listen. Its four simple chords (Dm, F, G, A7) and charming but nostalgic vocals were the magnet that attracted me to the world of latino music.

De Alto Cedro voy para Marcané

Luego a Cueto voy para Mayarí

El cariño que te tengo

Yo no lo puedo negar

Se me sale la babita

Yo no lo puedo evitar

Cuando Juanica y Chan Chan

En el mar cernían arena

Como sacudía el jibe

A Chan Chan le daba pena

Limpia el camino de pajas

Que yo me quiero sentar

En aquél tronco que veo

Y así no puedo llegar

De alto Cedro voy para Marcané

Luego a Cueto voy para Mayarí

The towns of Alto Cedro and Marcane are located in the municipality of Cueto [1] and Mayarí is a municipality and city in the Holguín Province of Cuba [2]

Magic Chemistry

Taking the pill for past 40 years 'has put women off masculine men'

Uncommon sense

Are you old enough to own a spoon? Woman asked for ID when buying teaspoons in Tesco

Disabled widow, 71 charged with assault after she prodded teenager

Dve pesme

Od pre dva - tri meseca na engleskom Youtube sajtu su ukinuti svi neautorizovani muzički video klipovi. No, preostali "dummy" spotovi se mogu bar slušati. A ovih dana mi se ove dve pesme motaju po glavi:

The Apprentice

Ne propuštam ni jednu epizodu ovog reality show-a koji se već petu godinu prikazuje na BBC1. Sir Alan Sugar, čovek koji se upisao u istoriju kompjutera kao vlasnik kompanije koja je bila pionir u proizvodnji personalnih računara ("Amstrad") danas ima ogromnu poslovnu imperiju kao i mogućnost da pred kamerama, nedelju po nedelju filtrira kandidate i odabere jednog kome će ponuditi poziciju u nekoj od njegovih firmi. Učestvovanje u ovom serijalu predstavlja zapravo najteži intervju u Ujedinjenom Kraljevstvu. 16 kandidata, koliko ih ima na početku sezone, bore se umećem, iskustvom, inteligencijom, snalažljivošću, retorikom...za posao vredan £100,000 godišnje. Podeljeni su u dve grupe i Alan im u svakoj epizodi zadaje zadatak nakon čije realizacije trebaju da ostvare dobit. Na kraju dana, kada se svode rezultati i uspeh, Alan razgovara sa kandidatima i pokušava da odredi ko je najodgovorniji za neuspeh grupe koja je ostvarila manji profit, ili koja je u gubitku. Tada počinju dramatični trenuci međusobnog sučeljavanja tih mladih i ambicioznih ljudi, lete optužbe i kritike, prebacuje se krivica na druge...Alan procenjuje ko je najslabija karika i nju šalje kući uz čuvene reči: "You're fired!"

The Apprentice bi možda i dalje bio dramatičan, ali sigurno ne i zabavan da Sir Alan Sugar nema odličan smisao za humor koji je sa njegovom nadmenosti, oštrinom, pronicljivosti i surovoj iskrenosti - dobitna kombinacija za ovaj tip show-a.

Let iznad kukavičjeg gnezda

Preksinoć smo Džejn i ja pogledali ovo remek delo Miloša Formana. Nakon završetka, pogled mi je ostao ukočen i samo sam izustio "Kaaakav film!".

Ovo je priča o borcu za slobodu, o pojedincu koji se bori protiv sistema koga će taj isti sistem umiriti na vrlo efikasan način - lobotomijom. Naivno je Mek Marfi (Džek Nikolson) mislio da će biti lakše zatvorsku kaznu zameniti boravkom u bolnici za mentalno obolele. Po prirodi otvoren, optimističan i druželjubiv, Mek Marfi upoznaje pacijente i pokušava da unese malo života u sive dane ljudi zatvorenih iza rešetaka bolnice u Oregonu. On uviđa svu nehumanost u tretmanu tih marginalizovanih ljudi i pokušava da iznudi male ali značajne izmene u odnosu institucije prema njima. Zbog toga dolazi u lični sukob sa medicinskom sestrom Rečid, bezosećajnom autoritarnom ženom koja ima potpunu kontrolu nad grupom bolesnika i koja tu svoju poziciju moći svakodnevno zloupotrebljava eksperimentišući njihovim osećanjima. Mek Marfi pokušava da pobegne iz ove ustanove, pokušava da slomi okove tog kaveza u kome su se našli on i ostali, dajući im podstrek da i oni pokušaju da se suprotstave sistemu, da povrate svoje dostojanstvo. Jutro nakon tajne proslave Božića u njegovoj režiji, sestra Rečid otkriva šta se desilo na njenom odeljenju, i znajući šta će najviše boleti Mek Marfija, ona ucenjuje pacijenta Bilija koji nakon toga izvršava samoubistvo. Mek Marfi nasrće na nju ali ga obezbeđenje savladava. Naredne noći, kada Bromden (Indijanac, "Šef" kako ga je Mek Marfi zvao i sa kojim se najviše zbližio) otkriva da je Mek Marfi lobotomiran, davi ga jastukom, vrši humano ubistvo jer zna da glavni junak zapravo više i nije živ, već zombi koji će sistemu služiti za eksperimente. Bromden realizuje svoj beg na način koji je Mek Marfi predložio po svom dolasku u bolnicu, tada skeptičnim i na bunt nenaviklim pacijentima...


LJudi često kažu kako je današnji svet jedna velika "ludnica" i baš na taj način se ova bolnica i odnosi u njoj mogu shvatiti kao metafora za društvo uopšte. Sa jedne strane imamo većinu, koja udobno živi ponizno poštujući nekada i besmislena pravila sistema, dobrovoljno dozvoljava sistemu kontrolu i manipulaciju a sve kako ne bi bila izopštena i stavljena u drugu grupu...ljudi koji imaju neku svoju priču, stav, filozofiju, svoj način borbe protiv "terora većine"...koji idu "mimo toka" i zato smetaju sistemu koji na kraju nađe način da ih "proglasi ludima", doživotno stigmatizuje i ućuti.